PKN
  » Wijkgemeente I » Pastoraat en kringen 
Hervormde Gemeente te Berkenwoude
Preek Trinitatis 7 juni 2020

Preek Trinitatis 7 juni 2020
Preek ‘Zing voor de Heer een nieuw gezang’

Gemeente van Christus, lieve mensen van God,

Genoeg…
Wanneer is het genoeg?
Welke druppel maakt dat de emmer overloopt?

Drie maanden duurt de coronacrisis nu en de mensen zijn het zat.
Mensen komen samen, in Amsterdam, in New York, in Hong Kong.
Ze trekken zich niets aan van de regels rondom corona, de anderhalve meter samenleving.
Ze zijn het zat. De eenzijdige berichtgeving.
Alsof er niets anders in de wereld speelt dan dit virus dat zoveel angst en terreur zaait. De mensen gevangen houdt. Er zit zo weinig vooruitgang in. Het duurt te lang.

De wereld bestaat uit meer dan corona.
De afgelopen week heeft de beweging ‘Black Lives Matter’ weer een enorme opleving gekregen. De dood van George Floyd heeft diepe sporen getrokken in de samenleving. De mensen zijn het zat. Geweld, machtsmisbruik, superioriteit, vernedering, achterstand. Ze pikken het niet meer. Het is genoeg.

Mensen zakken door het ijs.
De verwarde man, die zich aardig staande wist te houden door de sociale contacten en de regelmaat van de dag, kan zijn masker niet meer goed ophouden. Zijn verwardheid blijkt veel erger te zijn dan men altijd dacht en raakt aan dementie.
Dertigers, die hun dagen vulden met werk en sport, komen er nu achter dat zij daar buiten eigenlijk geen sociaal netwerk hebben en voelen zich eenzaam.
Relaties die door het wegvallen van afleiding, onder druk komen te staan. Opgebouwde spanningen kunnen niet meer worden vermeden en zorgen voor veel stress en gevoelens van opgesloten zijn.

Drie maanden coronacrisis, het is genoeg en het geklaag is niet van de lucht. Mensen zijn bang en boos. Mensen raken verdeeld in voor en tegenstanders van de coronamaatregelen. Zij die bang zijn verwijten de demonstranten onverantwoordelijkheid, straks komt er een nieuwe lockdown en zijn we weer terug bij af.
Zij die het zat zijn willen verder, ze willen leven! Ze willen vooruit. Er zijn er ook die berusten, maar het is een angstige berusting. Het kan nog wel een jaar duren voor er een vaccin is en al die tijd moeten we binnen blijven. Dat is behoorlijk deprimerend, dat wil niemand, en eigenlijk is dit geen echte oplossing.

Het is genoeg, we zijn het zat.
Volhouden is moeilijk, de eenzijdige berichtgeving is als het manna van de Israëlieten. We verlangen naar komkommers, we verlangen naar watermeloenen, naar uien en knoflook. We willen wel eens wat anders horen, we snakken naar positief nieuws. De belofte dat we op weg zijn naar beloofd land - want ja, ooit zal deze pandemie over zijn, er komt heus wel een vaccin - die belofte laat op zich wachten en dat geeft spanning. Gevoelens van onmacht, frustratie en onzekerheid. Wij mensen zijn daar niet goed in. Het is moeilijk om daar mee om te gaan. We kunnen ons voelen als Mozes, dit is echt te zwaar God, waarom doet U mij dit aan?

De reactie van God is tamelijk opmerkelijk.
Hij biedt geen luisterend oor. Hij zucht en steunt en klaagt niet met Mozes en het volk mee. Zegt niet: ‘Ja, het is zo zwaar, maar ooit komt het wel goed, bid maar wacht maar alles wordt nieuw.’ Geen passieve God, die vol begrip zijn vaderarmen opent waarin we onze toevlucht kunnen nemen. God wordt boos. Gods reactie op het geklaag van het volk is hevige woede. God verliest zijn geduld. Zijn toorn ontbrand. Hij is hevig verontwaardigd. Zoals een stier door zijn neusgaten briest en met zijn hoeven schraapt als het uitgedaagd wordt, klaar voor de aanval, zo reageert God, zijn neusvleugels gaan op en neer, zijn drift houdt hij nog net in.

Mozes voelt Gods woede en wordt ook kwaad, niet op het volk, maar op God.
Hij voelt zich gemangeld tussen God en volk. Van twee kanten wordt er aan hem getrokken. Het klagende volk en de grote opdracht van hogerhand. Hij kan het niet meer samenbrengen. Hij wil er tussenuit. Hij wil het opgeven. God zoekt het maar uit met dat volk. Per slot van rekening is het niet zijn volk, het is Gods volk, en het is Gods idee om dat zooitje ongeregeld weg te leiden uit Egypte.

En dan komt God met een oplossing. Wederom speelt God niet de begripvolle liefdevolle vaderfiguur die ons sust en geruststelt. Mozes moet aan de slag. Kies mensen uit die je helpen, je hoeft het niet alleen te doen. Ik zal mijn geest verdelen over zeventig anderen. God zet Mozes aan het werk. God accepteert Mozes’ aangeboden ontslag niet. Je moet doorgaan, maar wel anders. Zo zal het gaan, zo moet het lukken.

God accepteert geen geklaag en gekreun, passieve overgave is niet zijn ding. God zelf is vol passie om zijn missie te doen slagen. Mensen uit angstland brengen naar beloofd land, land met toekomst, land van melk en honing, land van overvloed en vol van leven.

Egypte, het land van de verdrukking, de chaos en de dood.
Het is voor God ontoelaatbaar dat mensen daar naartoe terug willen. Egypte heeft een januskop. Want het is een rijk land, er is overvloed, er is eten.
Het lonkt en roept: kom terug, kom hier, we hebben vis, vlees, alles, hier is het goed, hier moet je zijn. Maar je bent er niet voor niets uit weggetrokken, toch? Het was daar niet, je bestemming, je kon niet zijn wie je wilde zijn. Het beloofde leven, de toekomst, het is daar niet, je moet het daar niet meer willen zoeken, dat ligt achter je.

We weten niet hoe we uit de coronacrisis zullen komen.
Dingen zullen veranderen.
Vandaag kunnen we voor het weer met een paar kerkgangers bij elkaar komen. We willen niets liever dan terug gaan naar de oude tijd, de vertrouwde vorm weer oppakken, manieren die we kennen voortzetten. Maar we beginnen gelijk al anders. Ja, we zitten met kerkgangers in de kerk, maar samen zingen kunnen we niet. Het orgel speelt, maar wij zingen niet mee.

Drie maanden duurt de coronacrisis nu en we zijn het zat.
We zijn blij met dit nieuwe begin van samenkomen.
Maar er is nog veel onzeker.
We zijn er nog niet. Er ligt nog behoorlijk veel woestijn voor ons en gaan we het redden? Met manna alleen? Zijn we wel sterk genoeg om daarmee de tocht voort te zetten?
God komt niet alleen Mozes te hulp, door zijn taak te ontlasten. Hij laat het ook kwartels regenen en komt tegemoet aan de roep van het volk om vlees. Grote zwermen vogels trekken over en vallen neer. Er is vlees! Eenmaal gedroogd kun je weer een tijdje vooruit.

Zing voor de Heer een nieuw gezang.
Hij laaft u heel uw leven lang,
met water uit de harde steen.
Het is vol wonderen om je heen.

God komt ons tegemoet. Zijn geest doet onvermoede dingen.
De wind, ze kan opsteken, ze kan van richting veranderen.
Vanuit zee kunnen zwermen vogels aankomen en doodmoe neervallen.
Vlees uit de hemel.
Dat is nog eens andere koek.
Een wonder is het, en ze vallen je zomaar toe.
Een frisse wind waait oude stofnesten weg.
Doemdenken, klagen, berusten, passiviteit, het past niet bij de geest van Pinksteren.

Vandaag vieren we de eerste kerkdienst met kerkgangers, een klein en pril begin, een voorzichtige herstart. Vandaag vieren we ook zondag Trinitatis. De Vader brengt zijn Geest over op zijn Zoon. De Zoon leidt geestverwanten op en zo doortrekt Gods Geest de wereld. ‘Maak alle volken tot mijn leerlingen’, zegt Jezus tegen zijn elf leerlingen. Ga op weg, ik ben met jullie, alle dagen tot aan de voltooiing van deze wereld.

De wereld is niet af. Niet volmaakt, niet perfect.
Maar… ‘De grootste waanvoorstelling, zei de mol, is dat het leven perfect zou moeten zijn.’

Een levenswijsheid die komt uit de fabel: ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’, geschreven door Charlie Mackesy.

Inderdaad, het leven is niet perfect.
Misschien is zij dat ooit geweest, in een ver verleden toen God de aarde schiep, zijn ontwerp voor een goede aarde aan de wereld presenteerde.
Maar zijn uitvoerders zijn vaak zo onbeholpen.
Zo menselijk, zoals Mozes, zoals wij.

Met deze wereld moeten we het doen.
We kunnen klagen en zuchten maar daar redden we het niet mee.
Doorgaan moeten we en doorgaan zullen we.

Wij zullen naar zijn land geleid
Doorleven tot in eeuwigheid
En zingen bij zijn wederkeer
Een nieuw gezang voor God de Heer.

Een nieuw gezang voor God de Heer.
Waar we ook zijn en wat we ook doen, we hebben onze stem altijd bij ons.

Met die stem kunnen we klagen en onrecht aanklagen.
Met die stem kunnen we zeuren en bemoedigende woorden uitspreken.
Met die stem kunnen we zuchten en we kunnen zingen.
Misschien dat het op wereldschaal niet zoveel uitmaakt, die ene stem, maar voor onszelf betekent het veel. Want we kunnen het verschil maken. We doen ertoe.
Wij zijn geen stofje in de wind, dat verwaait.
Wij zijn zaadjes gedragen door de wind.
Niet passief, maar passievol, een laaiend vuur, een bron van zegen.

Amen.
 
terug
 
 
 
 

Kerkdienst o.l.v. Ds. E. Verheul
datum en tijdstip 27-09-2020 om 10.00 uur
meer details

Christelijke Meditatie
datum en tijdstip 29-09-2020 om 20.00 uur
meer details

 
Actueel wijk 1:

Nieuws

Liturgie




Aanmelden / afmelden mailinglist wijk 1 
 
Meeluisteren met:
Wijk I
Iedere zondag vanaf 10:00 uur.  

Wijk II
Iedere zondag vanaf 10:00 en 18:30 uur.

Is het driehoekje grijs? Dan kunt u proberen om de pagina te verversen. Wanneer deze grijs blijft is er geen uitzending.

 
contact:
info@hervormdberkenwoude.nl

Adres kerk:
Dorpsstraat 20
2825 BN Berkenwoude

 
ANBI
ANBI-gegevens. meer informatie
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.